مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد

جای میلاد
رسول اسلام(ص) در شعب ابی‌طالب[۲۶] و در منزل‌ای که بعد ها به عقیل بن ابی‌طالب وابستگی یافت، متولد شد. فرزندان عقیل، این منزل را به محمد بن یوسف، اخوی حجاج بن یوسف، مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد فروختند

[۲۷] وی آنجا را به قصری تبدیل کرد. در حکومت بنی‌عباس، خیزران، مامان هارون‌الرشید خلیفه عباسی، این منزل را خرید و آن را به مسجد تبدیل کرد.[۲۸] علامه مجلسی، محدث قرن یازدهم هجری قمری، نقل می‌نماید در طول وی مکانی بدین اسم در مکه وجود داشته و عموم آن را زیارت آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد می‌کردند.

[۲۹] این سازه تا مجال حکومت آل‌سعود بر حجاز، باقی بود. آنها به دلیل اعتقادات وهابیت و ممنوعیت تبرک به اثرها پیامبران، آن‌جا را تخریب کردند.[۳۰]با سماجت شيخ عباس قطان شهر‌دار وقت مكه و درخواست وي از ملك بنده رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد العزيز قرار ش

د تا در آنجا كتابخانه ای سازه كنند كه امروزه به اسم‏ «مكتبة مكة المكرمه‏» شناخته مي‏گردد. اینک بر راز در اين مكان تابلویی با تیتر «مكتبة مكة المكرمه‏» نصب شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد میباشد .[۳۱]

اتفاق ها شب ولادت
منابع تاریخی، رخدادهایی را در شب تولد نبی(ص) نقل کرده‌اند که به اِرهاصات دارای شهرت گردیده‌است.[۳۲] بعضا از این رخدادها عبارتند از: لرزیدن طاق کسری و سقوط ۱۴ کنگره آن، بی سر و صدا شدن حریق در آتشکده عجم بعداز هزار سال، خشکیدن دریاچه ساوه و همینطور خواب خیره کننده موبَدان و انوشیروان فرمانروا ساسانی.[۳۳]

قبل از بعثت
عبدالله بن عبدالمطلب، بابا حضرت محمد(ص)، یک سری ماه بعداز وصلت با آمنه دختر وهب، به سفری تجاری به شام رفت و هنگام برگشت، در یثرب درگذشت. بعضا سیره‌نویسان، درگذشت او‌را یک سری ماه بعد از تولد محمد(ص) نوشته‌اند. محمد(ص)، زمان شیرخوارگی و بخشی از کودکی را نزد حلیمه، زنی از فامیل بنی‌سعد طی کرد. زمانی شش سال و سه ماه (و به قولی چهار سال) داشت، مادرش اورا برای دیدار با اقوام (از طرف مامانِ عبدالمطلب از طایفه بنی‌عَدِی بن نجّار)، به یثرب موفقیت. در برگشت به مکه، آمنه در ابواء درگذشت و به عبارتی‌جا دفن شد.[۲] بعد از وفات آمنه، عبدالمطلب، پدربزرگ پدری حضرت محمد(ص)، سرپرست وی شد. حضرت محمد هشت‌ساله بود که عبدالمطلب درگذشت و عمویش ابوطالب سرپرستی او‌را ذمه ‌دار شد.[۳۴] دربارهٔ زندگانی حضرت محمد(ص)، گزارش‌های فراوانی در متن‌ها تاریخی آمده و رویدادها و رویدادهای معاش وی، در مقایسه با دیگر پیامبران، بی نقص‌خیس تصویب گردیده‌است.[۳۵] با این اکنون، همچنان بعضی از جزئیات معاش وی پر‌نور وجود ندارد.[مستلزم منبع]

هجرت نخستین به شام و پیشگویی راهب نصرانی
حضرت محمد(ص) در کودکی، در یکی‌از سفرهای عمویش به شام، همدم او بود در‌این مسافرت بَحیرا راهبی مسیحی آرم‌های پیغمبری را در وی روئت کرد و به ابوطالب پیشنهاد کرد که اورا از زخم یهودیان که معاند او می باشند، نگهداری نماید.[۳۶]

هجرت دوم به شام

کاربرد شرعی
در کتاب‌های دینی، برای ذکر وجوب عفاف و حجاب زنان و برخی احکام آن ازجمله حدود عفاف و حجاب، به‌این آیه استناد شد‌ه‌است.[۳] به‌اعتقاد و باور فقیهان، عبارت «لَايُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ»، دلالت بر وجوب عفاف و حجاب برای زن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد می‌نماید.

[۴] همینطور به‌گفته بعضا از فقیهان شیعه، همانند روضه خوان انصاری، شهید ثانی و علامه حلی، عبارت «اِلّا ما ظَهَ ر مِنها» (مگر آنچه پیدا میباشد) شکل و دست‌ها (از مچ به ذیل) را از وجوب پوشاندن استثنا آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد می‌نماید.[۵]

شأن نزول
راجع به ماجرای نزول این آیه، از جابر بن عبدالله انصاری نقل گردیده است که روزی، عده ای از زنان، نزد اسماء دختر مُرشده رفته بودند که پوشش قابل قبولی نداشتند؛ به‌سیرتکامل‌ای که خلخال‌ها، گردن و برآمدگی سینه‌هایشان مشخص و معلوم بود. وی از این فعالیت غمگین شد و آنها‌را نکوهش کرد. بعد از این، آیه نازل شد.[۶] طَبرِسی مفسر قرآن هم در این باره نوشته میباشد قبل از نزول این آیه، زنان روسری را طوری بر رمز می‌گذاشتند که دنباله آن پشتشان می‌زمین‌خورد و ازاین‌رو گردن و سینه آن ها مشخص و رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد معلوم بود.[۷]

نکات تفسیری
به‌گفته مفسران، منظور از آشکارنکردن زینت در عبارت «لَايُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ»، نماد ندادن اعضایی از تن میباشد که معمولاً زینت می گردند [مانند گوش و گردن]، خیر علامت‌دادن زیورآلات به‌تنهایی؛ زیرا آرم‌دادن زیورآلات به‌تنهایی مثل گوشواره حرام وجود ندارد.[۸] «خُمُر» هم عده خِمار، به‌معنای پوششی میباشد که زنان با آن راز خویش را شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد می‌پوشانند.[

۹] در عبارت «وَلْيضْرِبْنَ بِخُمُرِ‌هِنَّ عَلَیٰ جُيوبِهِنَّ» (می بایست روسری خویش را بر گردن خود اندازند) امر داده شد‌ه‌است که زنان روسری‌ها را روی سینه‌هایشان بیندازند تا موی، گوش‌ها و گردنشان مشخص نباشد.[۱۰] تعبیر نورالثقلین در روایتی از امام باقر(ع) در تعبیر و تفسیر این آیه (وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها) سه سیرتکامل زینت معرفی گردیده است ۱- زینت برای عموم مانند: طوطیا، انگشتر، دستبند، حنایی که به کف دست مالیده گردیده است. ۲- زینت برای محارم مانند: مدال و زینت های شکل، بازوبند و زینت‌های دست ۳- زینت برای شوهر که آحاد تن میباشد. [۱۱]

پوشش با جلباب
نوشته‌ی‌علمیٔ مهم: آیه جلباب
آیه ۵۹ سوره احزاب هم از عفاف صحبت گفته میباشد که به آیه «جِلباب» شناخته می گردد.[۱۲] در‌این آیه، از زنان مراد گردیده‌است که خویش را با جِلباب بپوشانند.[۱۳] لغت‌شناسان جلباب را لباسی تبارک‌خیس از روسری و خرد‌خیس از رِدا (بالا پوش، عبا) مفهوم کرده‌اند که زنان بر سرشان می گذارند و تا روی سینه‌شان را می‌پوشاند.[۱۴]

جستارهای متعلق
آیه محارم
پانویس
نگاه فرمایید به راس تمدن و معارف قرآن، دایرةالمعارف قرآن کریم ومهربان، ۱۳۸۲ش، ج۱، ص۳۸۱؛ عده ای از دانشمندان، فرهنگ و تمدن‌طومار علم ها قرآنی، ۱۳۹۴ش، ص۱۲۹.
سعیدی، «عفاف (۱)»، ص۶۰۴.
برای مثال، نگاه نمایید به خویی، موسوعةالامام خویی، ۱۴۱۸ق، ج۳۲، ص۳۶-۴۷؛ علامه حلی، تذکرةالفقها، مؤسسه آل‌البیت، ج۲، ص۴۴۶-۴۴۷.
خویی، موسوعةالامام خویی، ۱۴۱۸ق، ج۳۲، ص۳۶.
روحانی انصاری، کتاب‌النکاح، ۱۴۱۵ق، ص۴۶-۴۷؛‌ شهید ثانی، مسالک، ۱۴۱۳ق، ج۷، ص۴۷؛ علامه حلی، تذکرةالفقها، مؤسسه آل‌البیت، ج۲، ص۴۴۶-۴۴۷.
ابن‌ابی‌حاتم، تعبیر و تفسیر القرآن العظیم، ۱۴۱۹ق، ج۸، ص۲۵۷۳.
طبرسی، مجمع‌البیان، ۱۳۷۲ش، ج۷، ص۲۱۷.
طبرسی، مجمع‌البیان، ۱۳۷۲ش، ج۷، ص۲۱۷؛‌ طباطبایی، المیزان، ۱۴۱۷ق، ج۱۵، ص۱۱۱.
طبرسی، مجمع‌البیان، ۱۳۷۲ش، ج۷، ص۲۱۷؛ طباطبایی، المیزان، ۱۴۱۷ق، ج۱۵، ص۱۱۲.

سازوکارهای تشویقی
اسلام خط مش‌هایی را برای آزادی داوطلبانه و قراردادی مهیا کرد:

نفی اخلاقی خریدوفروش برده: اسلام بدترین عموم را برده‌فروشان دانسته میباشد.[۷۵] به نقلی از پیامبر آفریدگار(ص) معبود در قیامت معاند کسی میباشد که آدم آزادی را تحت عنوان برده مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد بفروشد.[۷۶]
عتق (آزادسازی داوطلبانه): آزادکردن برده یکی‌از گرانقدر‌ترین عبادات و اجرا مستحب مؤکد شمرده شد‌ه‌است. قرآن در آیه ۱۳ سوره بلد اشاره به مقام و التفات آزادسازی برده در قیامت نموده است.[۷۷] طبق روایتی از حضرت محمد(ص) معبود در عوض هر عضوی از برده آزاد گردیده، عضوی از آزاد کننده را از عذاب دوزخ وجهنم رهایی آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد میبخشد.

[۷۸] همینطور طبق گزارشی، رسول(ص) این فعالیت را موجب ورود به پردیس دانسته میباشد.[۷۹]
مُکاتَبه: قراردادی که فی مابین صاحب و برده بسته میشد و بر طبق آن، برده دارای مسئولیت می شد با پرداخت پولی معلوم در آجل، آزادی خویش را به دست آورد.[۸۰] بعد از منعقد این تفاهم نامه، صاحب حق باطل آن را نداشت.[۸۱] فقیهان شیعه این حکم را به آیه ۳۳ سوره فروغ و احادیث مستند کرده‌اند.[۸۲] تایید درخواست مکاتبه از برده به وسیله مولا را مستحب دانسته‌اند.[۸۳] با این حالا به نقل از روضه خوان طوسی برخی از فقها آن را واجب رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد میدانند.[۸۴]
رده اجتماعی بعد از آزادی (ولاء عتق)
اسلام در بین برده و مالک آن بعداز آزادی برده نیز ارتباط‌ای حقوقی و اجتماعی به اسم ولاء عتق تمجید نموده است. بر پایه ی این ولاء، معتِق (آزاد کننده) در شکل فقدان وارث نسبیِ عَتیق (برده آزاد گردیده)، وارث وی محسوب میشود. در مقابل این حق، تکلیف ضمان جریره بر ذمه معتق قرار میگیرد که به موجب آن، ضمانت کننده پرداخت دیه جرائم خطایی عتیق شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد خواهد بود.[۸۵]

سیره فرستاده(ص) و امامان(ع) در تعامل با بردگان
سیره عملی معصومان را شایسته ترین مثال از رویه انسانی اسلام به بردگان دانسته‌اند.[۸۶] در منابع تاریخی و حدیثی، گزارش‌های زیادی از تملک برده و کنیز بوسیله نبی(ص) و امامان(ع) وجود دارااست.[۸۷] خصوصیت‌هایی در سیره وی درمواجهه با بردگان را اینگونه گزارش کرده‌اند:

نگارگری جون غلام امام حسین(ع) تاثیر حسن روح الامین
کردار انسانی و کریمانه
بر اساس گزارش‌های اورده شده، فرستاده(ص) و امامان(ع) در اخلاق و رفتار با بردگان بالاتر از وظایف حداقلی فعالیت می‌کردند. آن ها با بردگان هم‌سفره می‌شدند،[۸۸] در شغل های مشقت بار به آن ها یاری می‌کردند[۸۹] و با لحن تحقیرآمیز با آن‌ها کلام نمی‌گفتند.[۹۰] آنها بردگان را یادگرفتن می‌دادند و اکثری از آن‌ها بعد از آزادی به شخصیت‌های پر رنگ علمی و اجتماعی تبدیل می‌شدند،[۹۱] مانند سلمان فارسی، که نبی(ص) اورا از اهل بیت خواند.[۹۲] به نقل از ابن‌شهرآشوب (درگذشت: ۵۸۸ق)، در اتفاق عاشورا ۱۰ نفر از غلامان آزاد گردیده امام حسین(ع) و دو نفر از غلامان آزاد گردیده امام علی(ع) به شهیدشدن رسیده‌اند.[۹۳] جُون بن حُوَیّ،[۹۴] اَسلَم بن عمرو ترکی،[۹۵] سعد بن حارث[۹۶] و مُنجِح بن سَهم[۹۷] برای مثال این اشخاص می‌باشند.

فضل و ادب بن سهل وآسان سَرَخسی ملقب به ذوالرئاستین وزیر مأمون عباسی بود که برخی او‌را پیشنهاددهنده ولایتعهدی امام رضا(ع) می دانند؛ هرچند روحانی صدوق با استناد به دشمنی ادب با امام رضا(ع)، این داعیه را رد کرده و این نظر را دارد مأمون به جهت نذر فردی، امام رضا(ع) را به ولایتعهدی مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد برگزید.

مبتنی بر بعضی گزارش‌ها امام رضا(ع)، حیله‌های مخفی فضل و ادب علیه مأمون را فاش کرد و او‌را به جهت سوءنیتش علیه مأمون توبیخ آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد هم نمود.

ادب در نهضت ترجمه و بسط علم ها در عصر مأمون نقش بسزایی داشت. وی در سال ۲۰۲ یا این که ۲۰۳ق به فرمان مأمون به قتل رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد رسید.

نقش فضل و ادب در ولایتعهدی امام رضا(ع)
گزارش گردیده که برخی بر این باورند که سفارش ولایتعهدی امام رضا(ع) از سوی ادب بن آسوده مطرح گردیده است.[۱] به گفته طبری، عباسیان معتقد بودند که جانشینی امام رضا(ع) نقشه فضل و ادب بوده و به آن اعتراض کردند.[۲]

نعیم بن حازم، از مقربان مأمون، معقتد بود که ادب با ولایتعهدی امام رضا(ع) قصد داشت تا حکومت را از عباسیان به علویان منتقل نماید و با نیرنگ آن را به ایرانیان بدهد.[۳] به اعتقادوباور بعضی دانشمندان، صادر کردن رَجاء بن ابی‌ضَحّاک، از فامیل ادب، برای آوردن امام رضا(ع) از مدینه به مرو نیز شاهدی بر این مدعی شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد میباشد.[۴]

در مقابل، گروهی همانند روحانی صدوق و ابوالفرج اصفهانی، از تاریخ‌نگاران قرن چهارم، معقتدند که مأمون نذر کرده بود در‌حالتی که بر برادرش امین، برنده شود، خلافت را به علویون برگرداند؛ لذا این تصمیم را گرفت[۵] و تصمیم فضل و ادب نبوده میباشد؛ چون ادب با امام رضا(ع) به شدّت دشمنی داشت[۶] و به وی حسادت می کرد.[۷] همینطور به نقل از روضه خوان صدوق در عیون خبرها الرضا(ع)، مأمون این تصمیم را فردی دانسته میباشد.[۸]

روضه خوان موثر بر این اعتقاد میباشد که وقتی که فضل و ادب و برادرش (حسن بن آسان) از دور از شوخی‌بودن تصمیم مأمون برای جانشینی امام رضا(ع) باخبر شدند، از مخالفت با مأمون جلوگیری کردند.[۹] به گفته بعضی تاریخ پژوهان شیعه، جانشینی امام رضا(ع) تصمیم مأمون بوده و فضل و ادب، نقش مشاور داشته میباشد و نسبت دادن آن به فضل و ادب به وسیله معارضان وی که دارنده تعصبات عربی بوده‌اند، مطرح گردیده‌است.[۱۰]

دو بینش درباره ادب
بعضی تاریخ‌نگاران، ادب بن سهل وآسان را شیعه دانسته‌اند.[۱۱] همینطور روضه خوان صدوق روایتی از امام رضا(ع) درباره مقام فضل و ادب آورده میباشد، ولی فورا اشاره می‌نماید که آن را در بعضا ورژن‌ها مشاهده کرده و از کسی نقل نکرده میباشد.[۱۲] افزون بر این، بعضی دانشمندان نسبت به صدق این ماجرا ابراز شک و تردید کرده‌اند.[۱۳]

به نقل از روضه خوان صدوق، ادب بن سهل و آسان قصد داشت مأمون را به قتل برساند و در این زمینه با امام رضا(ع) مشورت کردن کرد، البته وی فضل و ادب را توبیخ و لعنت کرد.[۱۴] به گفته برخی از تاریخ‌نویسان، فضل و ادب بن آسوده بعضی از کارها و اتفاقات جامعه را از مأمون پنهان میکرد، اما امام رضا(ع) او‌را از این جریان، مطلع کرد. مأمون با تحقیق از بزرگان حکومتی، مخفی‌کاری فضل و ادب را متوجه شد و همین موجب بدبینی وی به فضل و ادب بن سهل وآسان شد.[۱۵]

به گفته روحانی صدوق، فضل و ادب یکی‌از یاران مجاورت امام، هشام بن ابراهیم راشدی، را برای جاسوسی از امام به خویش مجاورت کرد تا خبر‌ها او‌را به ادب و مأمون منتقل نماید.[۱۶] در منابع شیعی مانند کافی و پند آمده که فضل و ادب به مأمون توصیه اعطا کرد که امام را از اقامه نماز عید فطر برگرداند.[۱۷]

نا‌آگاهی امروزی
سازه بر شواهد قرآنی و حدیثی و آرا و رسیدگی‌های دانشمندان، نا آگاهی در تاریخ عربِ قبل از اسلام منحصر به فرد نماند، بلکه مظاهر و مصادیق فراوانی از آن بعداز اسلام هم وجود داشت تا جایی که می‌اقتدار سده‌های اولیه اسلامی را زمانه جنگ تمدن نا‌آگاهی گران بها‌های تازه اسلامی مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد دانست.[۷۳]

برخی از محققان، با اعتنا به آیه ۳۳ سوره احزاب، نا‌آگاهی قبل از اسلام را نادانی اُالبته نامیده و با استناد به آیه ۱۴۴ سوره آل عمران رجوع و برگشت مسلمان‌ها به آن را محتمل می‎‌دانند.[۷۴] وی همینطور قصه نبوی (بُعِثتُ بَينَ جاهِلِيَّتَينِ، لاَُخراهُما شَرٌّ مِن اُولاهُما؛ اینجانب در بین دو نادانی برانگیخته شدم که دو‌مین بدتر از اولین میباشد.)[۷۵] را مطرح کرده و عامل ها زیادی برای رجوع و برگشت به نا‌آگاهی او‌لین ذکر آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد نموده است.[۷۶]

محمد بن عبدالوهاب (نهاد‌گذار فرقه وهابیت، متوفی ۱۲۰۶ق) که به شدت متأثر از آرا و پندار‌های ابن تیمیّه بود، قضیه نا‌آگاهی زمان تازه را مطرح کرد. وی معتقد بود عموم سراسر عالم یا این که دست کم عموم ایالات متحده عربی، به جهت اینکه عقاید و اعمالشان مطابق وحی وجود ندارد، تمامی در نادانی به رمز می برند.[۷۷]. نخست قرن بیستم میلادی نیز اصلاحگرانی زیرا محمد عبد و بندهُه (متوفی ۱۳۲۳ق/۱۹۰۵م) و رشیدرضا (متوفی ۱۳۱۴ش / ۱۹۳۵م) بدین مورد اشاره کرده و تأکید کردند که بعضا از مسلمان ها قرن بیستم، از نگاه آیین و خلق و خوی، جاهلانه‌خیس از مخاطبان آیه‌ها قرآن در بعدازظهر نزول اخلاق رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد می‌نمایند.[۷۸]

تفکر «نا‌آگاهی تازه»، عمدتاً بر تاثیر مواجهه عالم اسلام با دنیای نو، به طور مفهومی غیر وابسته در اثر ها برخی علما و نویسندگان فقهی بازآفرینی شد. سیدابوالاعلی مودودی (متوفی ۱۳۵۸ش/ ۱۹۷۹م)، رهبر فقاهتی و سیاستمدار پاکستانی، اول توشه در ۱۳۱۸ش (۱۹۳۹م) از تجدّد، به نا آگاهی نو تعبیروتفسیر کرد که در نگاه وی تمامی نظام‌های حکومتی و دیدگاه ها سیاسی و اجتماعی ناسازگار با خوی و فرهنگ و تمدن اسلامی را در برمی‌گرفت.[۷۹] شاگردش ابوالحسن علی حسنی نَدْاو (متوفی ۱۳۷۸ش/۱۹۹۹م) عقیده «نادانی نو» مودودی را تشریح شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد کرد.[۸۰]

در مصر نیز دانا فقهی و فعال سیاسی، سید قطب (متوفی ۱۹۶۶م)، معنی نادانی تازه را بیشتراز پیش توسعه و گسترش بخشید. او زیر تأثیر آرای مودودی و ندوی بود[۸۱] و بعداز سفرش به ایالات متحده، در کتاب «فی ظلال القرآن» مطالبی در‌این باب نوشت.[۸۲] به لحاظ سید قطب، کلیه تصورات، عقاید، تمدن‌ها و قانون ها آدم امروز جاهلی میباشد (حتی بخش اعظمی از آنان که اسلامی پنداشته میگردد) جاهلیتی همچون آنچه اسلام نخست با آن مواجه بود یا این که حتی بدتر از آن.[۸۳] در نگاه وی، نا آگاهی بندگی آدم در قبال بشر میباشد و اسلام، بندگی بشر در قبال خداست؛ بدین ترتیب، این دو آشتی‌ناپذیرند و برای ساخت‌و‌ساز جامعه اسلامی می بایست از نادانی به اسلام منتقل شد.[۸۴]

محمد قطب، اخوی سید قطب، نیز در کتاب «جاهلیة القَرن العِشرین» نا آگاهی را هم نوعی وضعیت دیوانه دانست که شخص از تایید هر نوع هدایت از سوی معبود تخلف می‌نماید و هم نوعی همت که داوری مبتنی بر احکام الهی را برنمی‌تابد. از حیث وی، نادانی به عبارتی هوا و هوس میباشد که مخصوص به عصر خاصی وجود ندارد و کلیه اقوام و فرصت‌ها را در برمی‌گیرد.[۸۵] محمد قطب تأکید داراست که نادانی عرب بی آلایش و سطحی بود، البته نادانی تازه بر اساس دانش، استیناف، عقیده‌پردازی و مترادف و هم معنی با آن چیزی میباشد که امروزه بسط و فرهنگ وتمدن خوانده میگردد.[۸۶] محمد قطب، نادانی قرن بیستم را عصاره نا آگاهی تمامی اعصار تاریخِ غرب دانسته میباشد.[۸۷]

همینطور در پاره‌ای از اثرها متفکران شیعه نیز می‌قدرت اشاره‌هایی به مضمون‌ نا آگاهی نو و مصادیق مدرن آن پیدا کرد؛ برای مثال علی شریعتی در کتاب‌های «رجوع» و «با کاربر‌های آشنا» به‌این مسئله پرداخته میباشد.[۸۸]

تزویج پیش از احرام
درباره فرصت وصلت رسول(ص) با میمونه اختلاف حیث وجود دارااست، بعضی این وصلت را در هنگامی دانسته‌اند که فرستاده برای عمرة القضا احرام بسته بود؛ البته گزارش‌های اکثری نیز میباشد مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد که بر طبق آن

، نبی پروردگار(ص) میمونه را در ماه شوال سال عمره قضاء قبل از آنکه برای عمره احرام ببندد برای خویش عقد کرد و در ناحیه سرف با وی عروسی کرد.[۱۹] به این ترتیب وصلت او و حتی عروسی، پیش از احرام بستن در عمره القضاء آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد بوده میباشد.

از صفیه دختر شیبه پرسیدند آیا پیامبر معبود(ص) در حالی که برای عمره احرام بسته و محرم بود میمونه را عقد کرد؟ اذعان کرد: خیر، به خداوند قسم و سوگند پیامبر خداوند اورا در حالی عقد کرد که هیچ‌کدام محرم رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد نبودند.

[۲۰] این قضیه تا بدان‌جا محل دعوا بوده که قدمت بن عبدالعزیز به یکی صحابه طومار می‌نویسد و دراین مورد از او پرسش می‌نماید. وی در جواب می گوید: رسول(ص) در حالی که محرم خلا از وی خواستگاری نمود و در حالی که محرم عدم وجود با وی زفاف شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد کرد.[۲۱]

ساختمان بدور قبر میمونه در حوزه‌ نواریه، مکه
تامین از امام علی(ع)
از احوالات وی بعد از وفات رسول(ص) اگاهی چندانی در اختیار وجود ندارد؛ البته برخی از نادر روایاتی که از او اورده شده، حکایت از ارادت خاص به امام علی(ع) دارااست. از یزید بن اصم بیان شده که «شقیر(سفیر) بن شجره عامری از کوفه به مدینه آمد و از خاله‌ام میمونه اذن ورود خواست. بعد از ورود، میمونه از انگیزه وارد شدن وی پرسید. آن مرد خاطرنشان کرد: زیرا دربین عموم اختلاف افتاده، ترسیدم که فتنه، من‌را در برگیرد از این‌رو از کوفه بیرون شدم. میمونه اظهار‌کرد: آیا تو با علی(ع) بیعت کرده بودی؟ مرد اعلام کرد: آری. بیان کرد: پس برگرد و از صف وی غیر وابسته نشو، به آفریدگار عهدوپیمان وی خیر منحرف میباشد و خیر گم راه می‌نماید. مرد اعلام کرد:‌ ای مامان، آیا حدیثی از فرستاده آفریدگار(ص) درباره علی(ع) داستان می کنی؟ میمونه اذعان کرد:

نبی آفریدگار(ص) فرمود: علی آرم حق و درفش هدایت میباشد. علی خنجر خداست که بر کافران و منافقان آخته میباشد. هرکه اورا دوست بدارد، به دوستی اینجانب او را دوست داشته و هرکه با او دشمنی نماید به دشمنی اینجانب با او معاند گردیده و هرکه اینجانب یا این که علی را معاند داراست، در حالی آفریدگار را ملاقات می‌نماید که او‌را حجتی نباشد.[۲۲]

بقاع میمونه دربین سال‌های ۱۲۶۴ و ۱۲۶۸ق.[۲۳]
شخصیت روایی
میمونه احادیثی از نبی(ص) قصه نموده است. راوی اساسی داستان‌های وی خواهرزاده‌اش یزید بن أصمّ میباشد.[۲۴] افزون بر وی، ابن عباس،[۲۵] و سایرافراد نیز از وی روایاتی نقل کرده‌اند. در کتاب‌های درست مسلم و بخاری از وی حدیث نقل گردیده است.[مستلزم منبع]

درگذشت
در سال وفات میمونه اختلاف میباشد. سازه بر نقل طبری و ابن‌ سعد وی در سال ۶۱ هجری قمری در سن ۸۰ یا این که ۸۱ سالگی از جهان رفت و بر این مبنا، واپسین همسر نبی بود که رحلت کرد.[۲۶] اما بنابر قولی دیگر، میمونه در سال ۵۱ هجری قمری بعد از رجوع از مهاجرت حج، در حوزه‌ سرف از جهان رفت.[۲۷] ابن عباس بر پیکر او نماز خواند[۲۸] و اورا طبق وصیتش به عبارتی‌جا (که محل وصلت وی با نبی پروردگار(ص) بود)، به خاک سپردند.[۲۹]

پانویس
بلاذری، انساب الاشراف، ۱۹۹۶م، ج۱، ص۴۴۴.
ابن حجر عسقلانی، الإصابة، ۱۴۱۵ق، ج۸، ص۴۸
طبری، تاریخ الطبری، ۱۳۸۷ق، ج۱۱، ص۶۲۳.
ابن عبدالبر، الاستیعاب، ۱۹۹۲م، ج۴، ص۱۹۰۸؛ بلاذری، انساب الاشراف، ۱۹۹۶م، ج۱، ص۴۲۹.
مسعودی، مروج الذهب، ۱۴۰۹ق، ج۲، ص۳۰۰.
ابن عبدالبر، الاستیعاب، ۱۹۹۲م، ج۴، ص۱۹۰۹.
ابن سعد، الطبقات الکبری، ۱۹۹۰م، ج۸، ص۱۰۴.
طبری، تاریخ الطبری، ۱۳۸۷ق، ج۳، ص۲۵.

قیام ابن طباطبا و ابو السرایا
نوشته‌ی‌علمیٔ مهم: قیام ابن طباطبا
محرمانه بن منصور شیبانی دارای اسم و رسم به ابو السرایا به سال ۱۹۹ق/۸۱۵م در کوفه به ملازمت و همراهی و رهبری محمد بن ابراهیم پر اسم و رسم به ابن طباطبا و با شعار الرضا اینجانب آل محمد قیامی را سامان اعطا کرد و توانست درین شهر به موفقیت دست مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد یابد.

بعداز مرگ ناگهانی ابن طباطبا، ابو السرایا رهبری قیام را عملا به دست گرفت و فرستادگانی را به دیگر نواحی روانه تشکیل داد، چونانکه حسین بن افطس و محمد بن سلیمان را به حجاز و ابراهیم بن موسی بن جعفر(ع) را به یمن ارسال کرد و خویش نیز بعداز کوفه، بصره را به تصرف درآورد. قیام نزدیک به سال ۲۰۰ق/۸۱۵م آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد سرکوب شد.[۵۹]

حکومت‌های زیدیان
زیدیان در شمال آفریقا، طبرستان بنا شده در شمال جمهوری اسلامی ایران و یمن حکومت‎های مستقلی را تشکیل رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد دادند.

مغرب
نوشته‌علمیٔ اساسی: دولت ادریسیان
اولیه حکومت زیدیان در مغرب به وسیله ادریس بن عبدالله بن حسن بن حسن بن علی(ع) اخوی نفس زکیه در سال ۱۷۲ق اساس‎گذاری شد. دولت وی به دولت ادریسیان، آل‎ادریس و ادارسه پر اسم و رسم میباشد. وی بعد از قیام فخ به شمال آفریقا رفت. آن گاه به یاری غلام خویش و یکی شیعه‌ها مصر رهسپار مراکش شد و در شهر ولیلی آیتم استقبال مدیریت فامیل أوربه قرار گرفت و با وی بیعت شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد کردند.[۶۰]

ادریس برای بسط حکومت خویش به شهر تلمسان حمله کرد و مسجدی را در آنجا سازه بنیان. طبق گزارش بعضا از مورخین، عباسیان که به باعث غربت فاصله و آشنا نبودن به ناحیه اقتدار حمله به دولت علوی ادریسیان را نداشتند نقشه کشتن او را عملی کرده و اورا بر تاثیر زهر به قتل رساندند.[۶۱]

بعداز ادریس فرزندش که اسم بابا را بر وی گذارده بودند، به حکومت رسید. ادریس دوم در اولِ حکومت خویش شهر فاس را نهاد بنیان و آن را راءس دولت خویش قرار بخشید. این شهر از آن زمان تا کنون در سرزمین مراکش وجود دارااست و تحت عنوان شهری مذهبی شناخته می‎گردد. ادریسیان تا حدود سال ۳۰۵ ق به طور جدا حکومت می‎کردند البته با ظهور دولت علوی فاطمیان، دولت علوی ادریسیان بدون چاره به پذیرفتن حکومت آنها گردیده و تا سال ۳۷۵ هجری قمری دولتمردان ادریسی در فاس، تحت حیث فاطمیان در‌این ناحیه حکومت کردند.

بعداز این تاریخ دولت زیدی ادریسیان ازبین رفت و با از دربین رفتن آن، پندار زیدی به ندرت از شمال آفریقا رخت بربست. بعداز زوال ادریسیان، عموزاده‎های آن ها دارای اسم و رسم به حسنیون که خاندانی از نسل محمد بن عبدالله نفس زکیه اخوی ادریس، با تیتر شرفاء به مراکش مسافرت کردند. دو سلسله سادات و شرفاء از حسنیون با اسم سعدیان و علویان وجود دارااست. حال حکومت پادشاهی مراکش در چنگ شرفای علوی میباشد با این تفاوت که آن ها دیگر شیعه زیدی نیستند بلکه بیشتر به مذهب مالکی رغبت دارا هستند.[۶۲]

یمن

>نمایی از شهر تاریخی صعده اول پایتخت حکومت زیدیان در یمن؛ حرم یحیی بن حسین (مؤسس دولت زیدیه در یمن) و اولیه مقر علمی زیدیان با تیتر «جامع هادی الی الحق» در کنار این بقاع تولید شد.
نوشته‌ی علمیٔ اساسی: دولت زیدیه در یمن
حکومت زیدیه در یمن اولیه توشه به وسیله یحیی بن حسین بن قاسم رسی از نوادگان امام حسن(ع) (متوفی ۲۹۸ق) ملقب به هادی الی ‎الحق در سال ۲۸۴ هجری قمری مبنا‌گذاری شد. وی با به دست آوردن بیعت از عموم، صعده را راءس حکومت خویش قرار بخشید و مذهب زیدی را به یمن منتقل کرد؛[۶۳]

اگرچه صعده در زمان حکومت پرفراز و نشیب زیدیه، راءس اساسی حکومت آن‌ها بود[۶۴] البته در حین نقطع ی عطف اقتدار زیدیه شهرهایی نظیر عدن و صنعا نیز تحت عنوان بخشها مهم قلمرو امامان زیدی به شمار می‎رفتند.[۶۵]

حسن بن علی بن فَضّال تَیمُلی کوفی، از راویان موثق شیعه و از اصحاب خاص امام رضا(ع) بود. بعضا او را از اصحاب اجماع می دانند. حسن به حضور امام کاظم(ع) نیز رسیده مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد میباشد.

او در صدر از فطحیه بود و به امامت عبدالله افطح فرزند امام راست گو(ع) اعتقادوباور داشت. به نقل از کشی، او در هنگام مرگ به امامت امام رضا(ع) شهید شدن داده آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد میباشد.

با وجود یقین نخستین‎اش به فطحیه، عالمان رجالی او را از دید زهد و تقوا و وثاقت در نقل حدیث ستوده‌اند. او در سال ۲۲۴ قمری درگذشت. از وی کتاب‌هایی همانند کتاب الصلاة و کتاب الزکوة برجای باقی‌مانده رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد میباشد.

معرفی
ابو علی «حسن بن علی بن فضال» بن قدمت بن أیمن[۱] یا این که فضال تَیملی بن ربیعة بن دیده نشده، عبد و بنده آزاد گردیده مجموعه الله بن ثعلبه بود.[۲] به نقل از کشی، نیز حسن بن علی بن فضال فطحی‌مذهب بوده، ولی در هنگام مرگ به امامت امام رضا(ع) شهیدشدن داده میباشد.[۳] وی در سال ۲۲۴ق شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد درگذشت.[۴]

اصحاب اجماع
یاران امام باقر(ع)
۱ زُرارَة بن اَعین
۲ مَعروفِ بنِ خَرَّبوذ
۳ بُرَید بن معاویه
۴ ابوبصیر اَسَدی یا این که (ابوبصیر مرادی)
۵ فُضَیل بن یسار
۶ محمد بن مُسلِم
یاران امام درست گو(ع)
۱ جَرغبت بن دَرّاج
۲ عبدالله بن مُسکان
۳ عبدالله بن بُکَیر
۴ حَمّاد بن عثمان
۵ حماد بن عیسی جهنی
۶ اَبان بن عثمان
یاران امام کاظم(ع) و امام رضا(ع)
۱ یونس بن عبدالرحمن
۲ صَفوان بن یحیی
۳ اِبن اَبی عُمَیر
۴ عبدالله بن مُغَیرِه
۵ حسن بن دوستداشتنی یا این که (حسن بن علی بن فَضّال، فَضالَة بن ایوب و عثمان بن عیسی)
۶ احمد بن ابی نصر بزنطی
نبو
نسب
حسن از بستگان بنی فضّال میباشد که از خانواده‌های علمی شیعه به شمار میروند و بین آن‌ها محدّثان بخش اعظمی وجود داشته میباشد. بنی فضال بعداز امام درست گو(ع) به امامت عبدالله افطح، فرزند آن حضرت، یقین پیدا کردند؛ البته در عین حالا کسانی گزینه اتکا در داستان و ثقه بودند. نقل گردیده است گردآوری‎ای از امام عسکری(ع) درباره اعتبار احادیث آورده شده به وسیله بنی فضال پرسش کردند و او در پاسخ فرمود: «خُذوا ما رَوَوا و ذَجایز ما رَأوا؛ به احادیث آنها کار نمایید؛ البته معتقدات آن ها را کنار بگذارید.»[۵]

لقب‌اش ابامحمد میباشد[۶] و برخی نیز لقب‌اش را ابا‎دیده نشده بیان کرده‌اند که ظاهراً با ابن دیده نشده نادرست گردیده است.[۷]

مقام رجالی
برخی از نویسندگان رجالی، حسن بن علی بن فضال را از اصحاب اجماع بر شمرده‌اند؛[۸] او در منابع رجالی بسیار تعریف و تکریم گردیده و به فضل و ادب، دانش، فقه و دیانت ستوده گردیده است.

روحانی طوسی درباره او میگوید: «حسن بن فضال از امام رضا(ع) نقل کرده و از نزدیکان وی محسوب می‎شد و مردی جلیل القدر، وسیع المنزله و در حدیث و روایاتش ثقه بوده میباشد.»[۹]

سید محسن امین درباره او گفته میباشد: «هر یکسری تاریخ بازگشت او از فطحیه گزینه اختلاف میباشد البته این از اعتبار احادیث او نمی‌کاهد و مجالی برای توقف در شغل به احادیث او وجود ندارد، چه آن روایاتی که در طول فطحی بودن نقل کرده چه سپس، به ویژه آن که امام عسکری(ع) فرمان به اتکا بر احادیث بنی فضال نموده است.»[۱۰]

کشی با نقل روایتی تاریخی از فضل و ادب بن شاذان درباره معیار زهدو تقوا و تقوای حسن بن علی بن فضال، او را از راویان آیتم پشت گرمی برمی‌شمارد.[۱۱]

مشایخ و راویان
اسم حسن بن علی بن فضال در مدرک بیش تر از ۲۹۷ داستان آمده میباشد، او از امام رضا (ع) بی‌واسطه حدیث نقل نموده است،[۱۲] ضمن این او از راویان دیگری نیز حدیث نقل می‌نماید که بعضا از آن‌ها عبارتند از:

عبدالله بن بکیر،
ابو اسحاق،
عبدالله بن مسکان،
حسن بن جهم،
جمیل بن دراج،
عبدالله بن سنان،
علاء بن رزین،
علی بن عقبه،
عبدالله بن ابراهیم،
ابو جمیله،
ابراهیم بن محمد اشعری،
محمد بن عبدالله بن زراره،
علی بن عقبه،
ابی کهمس،
ابان بن عثمان احمری،
ابراهیم بن عثمان بن زیاد،
ابی ایوب خزاز،
عبدالله بن خجسته قداح.
حسن بن علی بن فضال از اساتید ادب بن شاذان بوده[۱۳] و راویان اکثری از او داستان نقل کرده‌اند؛ بعضا از آنها عبارتند از:

حسن بن علی بن عبدالله بن مغیره،
حسن بن علی کوفی،
عباس بن دارای شهرت،
ایوب بن نوح بن دراج،
حسن بن حسین لؤلؤی،
حسن بن علی وشاء،
عبدالله بن صلت،
علی بن مهزیار اهوازی،
احمد بن ابی عبدالله برقی،
احمد بن داوود،
محمد بن خالد برقی،
معاویه بن حکیم،
حسین بن سعید،
علی بن اسماعیل میثمی،
سهل وآسان بن زیاد آدمی.[۱۴]
اثر ها
منابع رجالی یکسری کتاب را از تالیفات حسن بن علی بن فضال برشمرده‌اند مثلا این اثر ها عبارتند از:

کتاب الصلاة
کتاب الزکوة
کتاب الدیات[۱۵]
کتاب التفسیر
کتاب الابتدا و المبتدأ
کتاب الرجال
کتاب الطب [۱۶]
کتاب البشارات
کتاب الرد علی الغالیة
الزیارات
النوادر
الشواهد اینجانب کتاب الله
المتعة
الناسخ و المنسوخ
الملاحم.[۱۷]

لقب‌ها و لقب ها و صفات
نوشته‌ی علمیٔ اساسی: فهرست لقب‌ها و کنیه‌های امام علی
لقب‌های علی بن ابی‌طالب عبارتند از ابوالحسن،[۱۲] ابوالحسین، ابوالسبطین، ابوالریحانتین، ابوتراب مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد و ابوالائمه.[۱۳]

همینطور در منابع القا‌ب و صفات زیادی برای وی برشمرده شد‌ه‌است به عنوان مثال: امیرالمؤمنین، یعسوب الدین والمسلمین، حیدر، مرتضی، قسیم النار و الجنة، مالک اللواء، صدّیق اکبر،فاروق، مبیر الشرک والمشرکین، آدم کش الناکثین والقاسطین والمارقین، مولی المؤمنین، مشابه هارون، نفس الرسول، أخو الرسول، زوج البتول، سیف الله المسلول، امیر البررة، آدم کش الفجرة، ذوالقرنین، هادی، سید العرب، کشّاف الکرب، داعی، شاهد، باب المدینة، والی، وصی، حاکم دَین فرستاده الله، منجز وعده، النبأ العظیم، الصراط المستقیم، الانزع البطین و آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد پادشاه مردان.[۱۴]

نوشته ی علمیٔ اساسی: کنیه امیرالمؤمنین
به اعتقاد و باور شیعه‌ها، کنیه امیرالمؤمنین، به معنای امیر، فرمانده و رهبر مسلمان ها، تخصیص به حضرت علی(ع) دارااست. براساس احادیث، شیعه ها معتقدند این کنیه در حین فرستاده اسلام برای علی بن ابی‌طالب به عمل می‌رفته و منحصربه‌فرد به اوست و خیر صرفا به کار گیری این کنیه را برای خلفای راشدین و غیر راشدین روا نمی‌دانند، بلکه به شغل بردن این کنیه را حتی برای بقیه امامان خویش هم درست رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد نمی‌دانند.[۱۵]

خصوصیت‌های ظاهری
امام علی(ع) در منابع گوناگون، مردی اواسط‌بالا، با چشمانی سیاه و گشاده، ابروهایی کشیده و پیوسته و صورتی قشنگ دانسته گردیده، رخ‌ای گندمگون و ریشی انبوه داشته و کتف‌هایش پهن بوده میباشد.[۱۶] بنابر بعضا منابع، رسول اکرم(ص) اورا با کنیه «بَطین» خوانده و بر همین پایه، توده‌ای او‌را تپل دانسته‌اند. با این حالا، برخی پژوهشگران بر این باورند که غرض نبی از «بطین»، «البطین اینجانب العلم» (فربه از علم) بوده میباشد.[۱۷]در روایتی رسول در باره امام علی(ع) فرموده:مَنْزُوعٌ مِنَ الشِّرْکِ بَطِینٌ مِنَ الْعِلْمِ.(از بی دینی جداگانه گردیده اى و آکنده‌از دانش هستى) [۱۸]ستوده‌شدن امام علی(ع) با صفت «بطین» در برخی زیارتنامه‌ها نیز دلیلی بر این دانسته گردیده که غرض رسول، صفت تپل نبوده شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد میباشد.[۱۹]

درباره اقتدار بدنی علی بن ابی‌طالب، اورده شده که وی با هیچ‌کسی پیکار نکرد، مگر اینکه او‌را زمین زد.[۲۰] ابن ابی الحدید در گستردن نهج البلاغه تصریح کرده، توانگری جسمی علی بن ابی‌طالب، ضرب المثل بوده؛ وی بود که درِ قلعه خیبر را کَند، در حالی که جمعی عملکرد کردند آن را برگردانند البته نتوانستند، وی بود که بت هبل را -که بت بزرگی بود- از بالای کعبه به زمین انداخت و وی بود که سنگ بزرگی را در روزهای خلافتش با دست خود از جا نماید و از ذیل آن آب جوشید، در حالی که لشکریان همه از این شغل ناتوان بودند.[۲۱]امیرالمؤمنین(ع) در سخنانی بعد از ذکر این نکته که غرض از آفریده شدنش درگیر شدن به خوراکی‌های رنگارنگ عالم وجود ندارد و با اشاره به طعام بی آلایش‌اش در مورد برخورداری‌اش از اقتدار بدنی بالا، خودش را به درخت بیابانی‌ای تشبیه کرده که با این که از آب و غذای معدود تری منفعت‌مند میباشد در عین حالا سفت‌خیس و استوارتر از درختان سرسبزی میباشد که مدام به آب دسترسی دارا‌هستند.

قیام زید بن علی قیامی بر ضد حکومت بنی‌امیه به رهبری زید بن علی بن حسین که در صفر سال ۱۲۲ق در طی حکومت هشام بن عبدالملک مصادف با عصر امامت امام درستگو(ع) چهره بخشید و به کشته‌شدن زید و اکثری از یارانش آدرس مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد انجامید.

امام درست گو(ع) درین قیام با زید ملازمت و همراهی نکرد. در آنالیز دلایل و تعبیر رویه امام ششم شیعه ها درباره این قیام و اینکه موضع امام سیاست و دوراندیشی بوده یا این که از باب عدم تأیید قیام بوده و یا این که دلایل دیگر بین عالمان شیعه اختلافاتی وجود مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد دارااست.

در صدر بخش اعظمی از عموم کوفه و بخش ها دیگر با زید بن علی و فرستادگان وی بیعت کردند؛ ولی با زندانی شدن عموم در مسجد کوفه، فقط ۳۰۰ بدن با قیام زید ملازمت و همراهی کردند. قیام زید، چنانکه در تاریخ طبری آمده، شب چهارشنبه اولیه صفر ۱۲۲ قمری استارت شد و در روز اولیه با موفقیت سپاه زید یاروهمدم بود، البته در روز دوم و بعد از اضافه شدن تیراندازان به سپاه والی کوفه، سپاه زید باخت خورد و زید بن علی نیز زخمی شد. زید در سوم ماه صفر به عبارتی سال به شهید شدن رزرو مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد رسید.

سازه به نقل از منابع، زید با علت خونخواهی امام حسین(ع)، دستور به مشهور و نهی از منکر و به دست آوردن خلافت از دست بنی‌امیه قیام کرد. عکس العمل نامناسب هشام بن عبدالملک، خلیفه اموی، با زید در حضور درباریان نیز از علت‌های کوشش زید برای قیام نام برده میباشد. قیام او‌را از مقدمات فروپاشی حکومت بنی‌امیه دانسته‌اند. همینطور عدم ملازمت کوفیان، اقتدار نظامی حکومت اموی و عامل ها نفوذی امویان، از علل نافرجامی قیام زید دانسته شماره تلفن مسجد الزهرا احمد‌آباد مشهد شد‌ه‌است.

رهبر قیام
نوشته‌علمیٔ مهم: زید بن علی
زید فرزند امام چهارم شیعه ها میباشد. مامان زید ام ولد بود که مختار ثقفی اورا ۳۰ هزار درهم خرید و اورا به امام سجاد(ع) کادو کرد.[۱] تاریخ میلاد زید به صدق معین وجود ندارد، ولی شهادتش در سال ۱۲۰،[۲] ۱۲۱ یا این که ۱۲۲ق مذکور میباشد.[۳]

زیدیان، زید بن علی را پنج‌مین امام خویش می دانند و فرقه زیدیه منسوب به اوست.[۴] زید از آن رو امام دانسته شد که بعد از شهیدشدن امام حسین(ع)، برخی از علویان، قیام مسلحانه را یکی‌از شروط امامت دانستند[۵] و بعداز شهیدشدن زید، شیعیانی که معتقد به تفکر قیام به سیف و خروج علیه حکم دهنده ظالم بودند، او‌را امام خوانده و به زیدیه مشهور شدند.[۶]